Jak skutecznie chronić wilka, a jednocześnie reagować na rosnącą liczbę sytuacji konfliktowych? O zarządzaniu populacją tego gatunku, doświadczeniach innych państw Unii Europejskiej oraz potrzebie podejmowania decyzji w oparciu o rzetelne dane rozmawiali uczestnicy konferencji „Wilk – między prawem, nauką a praktyką”, która 15 września odbyła się w Sejmie RP. W dyskusji uczestniczyli przedstawiciele Polskiego Związku Łowieckiego.
Konferencję zorganizowała sejmowa Komisja Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa wspólnie z wicemarszałkiem Sejmu Piotrem Zgorzelskim. Jej celem była wymiana wiedzy i doświadczeń dotyczących zarządzania populacją wilka z uwzględnieniem krajowych i europejskich regulacji oraz interesów lokalnych społeczności.
Podczas spotkania zwracano uwagę na coraz częstsze sytuacje konfliktowe związane z obecnością wilków w pobliżu ludzi, szkody powodowane w gospodarstwach oraz potrzebę skutecznego reagowania przez administrację i samorządy. Przewodnicząca Komisji poseł Urszula Pasławska podkreśliła, że ochrona gatunku powinna iść w parze z bezpieczeństwem ludzi, a podstawą podejmowanych działań powinny być dane, wiedza i monitoring populacji.
Jednym z głównych tematów konferencji były doświadczenia innych państw Unii Europejskiej. Perspektywę europejską przedstawił Jarosław Kuczaj z FACE, natomiast prof. dr hab. Henryk Okarma mówił o zarządzaniu populacją wilka w Polsce. Dyskusja dotyczyła również badań populacji, identyfikacji osobników przyzwyczajonych do obecności człowieka oraz praktycznych problemów, z którymi mierzą się mieszkańcy, hodowcy i samorządy.
W konferencji uczestniczyli parlamentarzyści, przedstawiciele administracji państwowej i samorządowej, świata nauki oraz instytucji i organizacji zajmujących się gospodarką łowiecką i ochroną przyrody. Polski Związek Łowiecki reprezentował m.in. Łowczy Krajowy Eugeniusz Grzeszczak i Prezes Naczelnej Rady Łowieckiej Marcin Możdżonek.
Dyskusja w Sejmie pokazała, że zarządzanie populacją wilka wymaga połączenia wiedzy naukowej, rzetelnego monitoringu i doświadczeń płynących bezpośrednio z terenu. Tylko na tej podstawie możliwe jest wypracowanie rozwiązań, które pozwolą skutecznie chronić gatunek, a jednocześnie odpowiadać na realne problemy mieszkańców, hodowców i samorządów.
